Her 10 Kasım sabahı aynı duyguyla uyanırım. Saat 09.05'e yaklaşır. Televizyonda siren sesi duyulur, dışarıda arabalar durur, herkes bir anda susar. O sessizlik yok mu o sessizlik… İnsanın boğazına bir şey düğümlenir, gözleri dolar. Biliriz ki; o an sadece bir insanı değil, bir dönemi, bir umudu, bir lideri anıyoruz. Atatürk’ü her hatırladığımda aklıma hep şu gelir: Koca bir ülkenin küllerinden yeniden doğmasına önderlik eden bir adam. Ne tahtı vardı, ne sarayı. Ama milyonların gönlünde taht kurdu “Yurtta sulh, cihanda sulh” derken sadece bir söz söylemedi, insanlığın yolunu çizdi aslında. Bazen düşünüyorum; bugün o olsaydı ne derdi bize? Belki “Çalışın çocuklar” derdi, belki de “Ümidimi kesmedim sizden.” Ve ben inanıyorum, o umut hâlâ bizde. Her öğretmende, her emekçide, her gencin gözlerindeki ışıkta o var. Atatürk, en büyük mirasını gençlere bıraktı. “Ey Türk gençliği…” diyerek başlayan o sesleniş, aslında bir vasiyet gibidir. Sadece söz değil, bir güven ifadesidir. “Ben sizlere inanıyorum” demenin en güzel yoludur. Bugün bu ülke hâlâ dimdik ayakta duruyorsa, o güvenin eseridir. Ve unutmamak gerekir ki, bu topraklarda bir kadın adını, sesini, hakkını Atatürk sayesinde duyurabildi. O dönemde dünyanın birçok yerinde kadınlar hâlâ seçme hakkına sahip değilken, bizim kadınlarımız kürsüye çıkıp milletin sözünü söyleyebildi. Atatürk’ün en sessiz ama en güçlü devrimlerinden biriydi bu. Kadınlara inandı, güvendi ve eşitliğin yolunu açtı. Her 10 Kasım’da içimiz biraz burkulur, evet… Ama o burkulmanın içinde bir gurur da vardır. Çünkü onun evlatlarıyız biz. Cumhuriyet’in nefesiyle büyüdük, özgürlüğün tadını onun sayesinde bildik. Bugün bir kez daha başımızı öne eğip diyoruz ki: “Sana söz Atam, emanetin emin ellerde. Ve o emanet, sadece bir ülke değil; bir fikir, bir vicdan, bir gelecek. O yüzden susmuyoruz, Atam. Sadece 09.05' te susuyoruz. Sonra yeniden başlıyoruz. Seninle."